ഉത്തര മലബാറിലെ കളിയാട്ടങ്ങളില് കാണുന്ന അനാദൃശ്യമായ ചടങ്ങുകളിലൊന്നാണ് മീനമൃത്.
മത്സ്യബന്ധനം കുലത്തൊഴിലായിട്ടുള്ള വെള്ളുവ സമുദായത്തില് പെട്ട ആളുകള്ക്കാണ് മീനമൃത് എടുക്കുവാനുള്ള അധികാരം. ഈ കുടുംബത്തില് പെട്ട ഒരാളെ വെള്ളുവക്കുറുപ്പായി സ്ഥാനം നല്കിയിട്ടുണ്ടാകും.വെള്ളുവക്കുറുപ്പിന്റെ നേതൃത്വത്തിലാണ് മീനമൃത് കൊണ്ടുവരിക.
കളിയാട്ടത്തോടനുബന്ധിച്ച തെയ്യങ്ങള് വൈകുന്നേരങ്ങളിലാണ് ഉണ്ടാവുകയെങ്കിലും, മീനമൃതിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് രാവിലെ മുതല് തന്നെ ആരംഭിക്കും. കാവില്/അമ്പലത്തില് നിന്നുള്ള തീര്ത്ഥവുമായി പുഴക്കരയിലുള്ള തറവാട്ടിലേക്ക് രാവിലെ തന്നെ വെള്ളുവക്കുറുപ്പ് പുറപ്പെടും. വീട്ടിലൊരുക്കിയ സദ്യ കഴിച്ചതിനു ശേഷം തറവാട്ടില് വിളക്കു കൊളുത്തി മീന് പിടിക്കാനായി സംഘത്തോടൊപ്പം യാത്രയാവും. മീനമൃതിനാവശ്യമായത്ര മീന് ലഭിച്ചു കഴിഞ്ഞാല് തറവാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വരും. പരല് മീനുകളാണ് മീനമൃതിനായി സാധാരണ ഉപയോഗിച്ചു വരുന്നത്. അവിടെ വച്ച് മീനുകളെ ‘കോയ’കളാക്കി തിരിക്കും. ഈര്ക്കില് ഉപയോഗിച്ച് ലഭിച്ച മീനുകളെ കോര്ത്താണ് ‘കോയ’കളുണ്ടാക്കുന്നത്. പ്രസ്തുത ‘കോയ’കള് കാലകാലങ്ങളായി ഉപയോഗിച്ചു വരുന്ന ‘തണ്ടില്’ കൊളുത്തിയിട്ട് വൈകുന്നേരം അമ്പലത്തിലേക്ക്/ കാവിലേക്ക് പുറപ്പെടുകയായി. വള്ളുവക്കുറുപ്പും പരിവാരങ്ങളും ‘ശീ....ഓം......, ശീം.. ഓം...... വിളികളുമായും ചീനിക്കുഴല്, മദ്ദളം, ഇലത്താളം എന്നീ വാദ്യങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെയും യാത്രയാകും.
അമ്പലത്തില്/ കാവിലേക്ക് എത്തുന്ന വെള്ളവക്കുറുപ്പിനെയും, മീനമൃതിനെയും ക്ഷേത്രത്തിലെ ആചാരക്കാര് അരിയെറിഞ്ഞു സ്വീകരിക്കും. അമ്പലമുറ്റത്ത് / കാവിലെ മുറ്റത്ത് സമര്പ്പിക്കുന്ന മീനമൃത് ക്ഷേത്രത്തിലെ അവകാശികള്ക്കും മറ്റുള്ളവര്ക്കുമായി വീതിച്ചു നല്കും.
വളരെ അപൂര്വ്വം അമ്പലങ്ങളില്/കാവുകളില് മാത്രമുള്ള ഇത്തരം ചടങ്ങുകള് നല്കുന്ന സന്ദേശം വളരെയധികം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.
ഫോട്ടോ: പ്രസാദ്
